Niet-duurzame activiteiten met een negatief effect op de biodiversiteit moeten worden geïdentificeerd (zie Operationele doelstelling 2.1) en er moeten opties worden ontwikkeld om deze effecten tot een minimum te beperken. Synergieën tussen economische groei, sociale vooruitgang en ecologisch evenwicht op lange termijn moeten worden gecreëerd, met kwaliteit van leven als centrale factor. Een goed doordacht, billijk en eerlijk beheer van onze natuurlijke hulpbronnen zal een sleutelelement zijn voor een duurzaam gebruik van onze biodiversiteit. Het is van cruciaal belang ervoor te zorgen dat ecosystemen in staat zijn de ecologische diensten in stand te houden waarvan zowel de biodiversiteit als de menselijke bevolking afhankelijk zijn.

The Ecological Footprint probeert deze uitdaging aan te gaan. Het meet hoeveel land- en wateroppervlak een menselijke bevolking nodig heeft om de grondstoffen te produceren die ze verbruikt en om haar afval op te nemen met behulp van de heersende technologie, en het stelt mensen in staat om de vooruitgang op het gebied van duurzaamheid te volgen.

Berekende voetafdrukken zijn schattingen op basis van aannames die worden gebruikt als communicatiemiddel om individuen, organisaties en overheden te helpen bij het formuleren van beleid, het stellen van doelen en het volgen van de voortgang op het gebied van duurzaamheid (WWF, 2005).

De Belgische ecologische voetafdruk bedraagt ongeveer 4,9 ha per inwoner (WWF, 2004), terwijl de biocapaciteit van de aarde slechts 1,8 ha per persoon bedraagt. Dit betekent dat het oppervlak dat de gemiddelde Belg gebruikt meer dan 170% groter is dan het oppervlak dat de planeet kan regenereren. Deze bevinding wijst erop dat de ecologische voorraden van België sneller uitgeput raken dan de natuur ze kan regenereren.