België zal via zijn ontwikkelingssamenwerkingsbeleid participatieve inkomstengenererende activiteiten bevorderen en ondersteunen die gebaseerd zijn op een duurzaam gebruik van biodiversiteit en die de lokale bevolking ten goede komen. Met name de rol van landbouwers als actoren voor de bescherming van de biodiversiteit door de toepassing van goede landbouwpraktijken en -technologieën moet worden aangemoedigd en ondersteund door de Belgische ontwikkelingssamenwerking.

Het Belgische DC zal ook op duurzame wijze andere op biodiversiteit gebaseerde inkomstengenererende activiteiten of mechanismen ondersteunen die mogelijk lokale voordelen opleveren, zoals ecotoerisme, door de gemeenschap beheerde jacht, visserij en verzameling, en het in stand houden van ecosysteemdiensten met collectieve voordelen.

Projecten voor capaciteitsopbouw op het gebied van bioveiligheid, gericht op het op verschillende manieren helpen van ontwikkelingslanden om mogelijke negatieve effecten van GGO's op biodiversiteit en gezondheid te vermijden, zullen ook worden uitgevoerd in het kader van het Belgische ontwikkelingssamenwerkingsbeleid.

Door middel van beleidsdialogen met partnerlanden en andere donoren zal België ook trachten de bevordering van toegangsrechten, eigendomsrechten en gedeelde verantwoordelijkheid van inheemse en lokale gemeenschappen op het gebied van biodiversiteit te verbeteren. Deze beleidsdialoog zal worden gevoerd in overeenstemming met bestaande internationale overeenkomsten en processen.

Het creëren van een gunstig klimaat voor biodiversiteit in partnerlanden moet gebaseerd zijn op hun nationale prioriteiten. Met de nodige aandacht voor de wereldwijde Aichi-doelstellingen is het echter ook belangrijk dat belangrijke gebieden voor biodiversiteit worden ondersteund. Met name beschermde gebieden, bossen en het mariene milieu zijn tijdens bilaterale en multilaterale discussies door partnerlanden vaak als prioriteiten aangemerkt.

In het ontwikkelingssamenwerkingsbeleid moet ook specifieke aandacht worden besteed aan de oprichting van een wereldwijd representatief netwerk van beschermde gebieden. Nationale programma's voor beschermde gebieden vormen de basis om tal van Aichi-doelstellingen op een duurzame manier te bereiken. Beschermde gebieden bestaan al vele decennia; het beheer ervan is echter niet altijd zo optimaal geweest als het zou kunnen om het verlies aan biodiversiteit tegen 2020 te stoppen. Om ervoor te zorgen dat de bestaande en extra te creëren beschermde gebieden de uitvoering van het CBD ondersteunen, zal België, op basis van de eisen van de partnerlanden en hun nationale prioriteiten, in zijn bilaterale en multilaterale inspanningen actief de ontwikkeling van nationale programma's voor beschermde gebieden en de integratie van verschillende beleidsinstrumenten bevorderen om de coördinatie en samenhang van beleid gericht op de nationale beschermde gebieden en hun biodiversiteit te verbeteren.

Biodiversiteit in bossen is de rijkste van alle terrestrische ecosystemen. Naast de bescherming van bosgebieden met een hoge beschermingswaarde zal duurzaam bosbeheer (SFM) een cruciale rol spelen bij het stoppen van het verlies aan biodiversiteit tegen 2020. Het is dringend noodzakelijk om het behoud van de biodiversiteit van bossen te verbeteren door het bosbeheer en de planningspraktijken te verbeteren waarin sociaal-economische en culturele waarden zijn verwerkt.

Veel houtproducerende landen hebben financiële, technische en wetgevende bijstand nodig om nationale bosprogramma's voor het beheer, het behoud en de duurzame ontwikkeling van bossen op te stellen en uit te voeren, goede bestuurspraktijken te ontwikkelen, bosgerelateerde regelgeving, vaststellings- en planningssystemen te herzien en uit te voeren, transparantie te bevorderen, corruptie te bestrijden en de betrokkenheid van het maatschappelijk middenveld te versterken, om een basis te bieden voor duurzaam gebruik van de biodiversiteit in bossen.

Nationale bosprogramma's (NFP's) voor het beheer, het behoud en de duurzame ontwikkeling van bossen worden gezien als door landen geleide, breed participatieve processen om beleid en instrumenten te formuleren en uit te voeren die de ontwikkeling van de sector effectief bevorderen in de context van bredere beleidsmaatregelen en strategieën voor duurzame ontwikkeling. Het doel van de NFP's is het bevorderen van het behoud en het duurzame gebruik van bosrijkdommen om tegemoet te komen aan lokale, nationale en mondiale behoeften, door nationale en internationale partnerschappen te bevorderen voor het beheer, de bescherming en het herstel van bosrijkdommen en land, ten behoeve van huidige en toekomstige generaties. De belangrijkste doelstellingen zijn:

- intersectorale planningsbenaderingen invoeren waarbij alle relevante partners betrokken zijn, om conflicten op te lossen en effectieve beleidsmaatregelen en programma's te ontwikkelen om problemen aan te pakken;

- het vergroten van het bewustzijn en het mobiliseren van toezeggingen op alle niveaus om de kwesties in verband met duurzame bosbouwontwikkeling aan te pakken;

- de efficiëntie en effectiviteit van zowel publieke als private acties voor duurzame bosbouwontwikkeling verhogen; - bevorderen

lokale, nationale, regionale en internationale partnerschappen;

- nationale en (indien nodig) internationale middelen mobiliseren en organiseren en acties stimuleren om programma's/plannen op een gecoördineerde manier uit te voeren;

- plannen en uitvoeren hoe bossen en de bosbouwsector kunnen bijdragen aan nationale en mondiale initiatieven, bijvoorbeeld de milieuactieplannen en de acties die zijn overeengekomen om de bosbeginselen uit te voeren, hoofdstuk 11 van Agenda 21, de verdragen inzake biodiversiteit, over klimaatverandering en over Woestijnvorming.

In zijn bilaterale en multilaterale inspanningen zal België actief de ontwikkeling van nationale bosbouwprogramma's en de integratie van verschillende beleidsinstrumenten bevorderen om de coördinatie en samenhang te verbeteren van beleid gericht op de bevordering van duurzaam bosbeheer en het behoud en duurzaam gebruik van de biologische diversiteit van bossen.

Tegenwoordig is geïntegreerd kustbeheer (ICM), ook bekend als geïntegreerd kustzonebeheer (ICZM), de voorkeursbenadering geworden voor duurzame ontwikkeling en gebruik van hulpbronnen in kustgebieden. Gezien de afhankelijkheid van veel ontwikkelingslanden van het mariene milieu voor voedselzekerheid, zal de ondersteuning van geïntegreerde kust- en zeeprogramma's zowel de partnerlanden als de biodiversiteit grotendeels ten goede komen. Het zal belangrijk zijn het partnerland te ondersteunen bij de ontwikkeling van de nodige kennis en capaciteit (met inbegrip van de relevante instellingen) om een gunstig klimaat te creëren waarin zorgen over de mariene en kustbiodiversiteit in de relevante sectorale plannen kunnen worden geïntegreerd.

In zijn bilaterale en multilaterale inspanningen zal België, op basis van de eisen van de partnerlanden en hun nationale prioriteiten, actief de ontwikkeling van ICZM bevorderen om de partnerlanden te ondersteunen bij het verbeteren van de coördinatie en samenhang van beleid gericht op het behoud en duurzaam gebruik van kust- en mariene biodiversiteit.