Stads- en voorstedelijke parken kunnen een belangrijke rol spelen in het behoud van de biodiversiteit, vooral in een sterk verstedelijkte regio zoals Vlaanderen (België). Een eerder ontwikkelde methode voor het monitoren van biodiversiteit werd toegepast op 15 parken in Vlaanderen. Deze methode hield rekening met zowel de habitat- als de soortendiversiteit en resulteerde in 13 biodiversiteitsindicatoren. De resultaten tonen aan dat stedelijke en voorstedelijke parken een hoge soortenrijkdom kunnen hebben, vooral als ze bestaan uit verschillende min of meer halfnatuurlijke habitats. De relaties tussen de biodiversiteitsindicatoren en de ecologische factoren die van invloed zijn op de biodiversiteit werden onderzocht met behulp van multivariate analyses en correlatietechnieken. Het parkoppervlak was de belangrijkste reden voor de variatie in biodiversiteitsindicatoren, zodat grotere parken meer zouden kunnen bijdragen aan het behoud van de biodiversiteit dan kleine. Een biodiversiteitsscore op basis van habitatdiversiteit en soortenrijkdom werd voorgesteld om de biodiversiteit samen te vatten en te evalueren. Deze score is niet gecorreleerd met het parkgebied en wordt daarom beschouwd als een betrouwbare indicator voor het vergelijken van de biodiversiteit in parken in verschillende gebieden.