De bestaande interfaces tussen beleid en onderzoek, waarbij niet genoeg onderzoek relevant is voor het beleid en onvoldoende toepassing van bestaande kennis bij beleidsvorming, moeten worden versterkt. Dit vergt inspanningen op verschillende niveaus: niet alleen van wetenschappelijk tot beleidsniveau, maar ook andersom.

De recente oprichting van een intergouvernementeel platform voor wetenschap en beleid inzake biodiversiteit en ecosysteemdiensten (IPBES) creëert een geschikte fase voor de verbetering van de interface tussen wetenschap en beleid. België speelt een actieve rol in de operationalisering van het Platform via zijn lidmaatschap en via nationale netwerken van wetenschappelijke en beleidsdeskundigen ter ondersteuning van het IPBES, zoals de BEES Community of Practice of de Belgian Community of Practice on Biodiversity and Health (COPBH). België heeft ook een platform dat zich toelegt op interfacing tussen wetenschap en beleid (d.w.z. het Belgisch Biodiversiteitsplatform), dat de nationale contactpunten voor GBIF, IPBES en IUCN huisvest — en dat verschillende praktijkgemeenschappen coördineert, zoals hierboven vermeld.

Eerdere en lopende programma's voor onderzoek en wetenschapscommunicatie zouden kunnen worden gebruikt als bruikbare modellen voor het samenbrengen van verschillende deskundigen, generalisten en andere belanghebbenden, gedreven door de noodzaak om een antwoord te geven op een complex probleem. Ze kunnen ook bijdragen aan de vertaling van onderzoeksresultaten in beleidsadvies, de ontwikkeling van beleidsondersteunende instrumenten en het bevorderen van beleidsrelevant onderzoek.

Innovatieve oplossingen en methodologieën zijn nodig om de verbanden tussen onderzoek en beleid te optimaliseren en de deelname van actoren aan de ontwikkeling en uitvoering van nieuw beleid te bevorderen. De versnippering van het institutioneel kader in België brengt vaak veel mensen samen in discussies over biodiversiteit, wat niet altijd leidt tot efficiënt werk. Er moeten creatieve oplossingen worden voorgesteld om een mechanisme en institutionele regelingen te installeren die gericht zijn op het vereenvoudigen van procedures en het waarborgen van participatie (o.a. participatie- en raadplegingsmethoden, effectieve communicatiemodellen, enz.). De positieve en negatieve effecten van sociaal-culturele en economische factoren (o.a. recreatie) moeten ook worden beoordeeld.

Een belangrijk aspect van het koppelen van onderzoek aan beleid is effectieve communicatie. Er zouden cursussen en materiaal kunnen worden ontwikkeld om onderzoekers te helpen effectiever te communiceren, niet alleen over de resultaten van hun onderzoek, maar ook over het onderzoeksproces, om beter te benadrukken hoe onderzoek wordt gepland en uitgevoerd. Besluitvormers zouden ook baat kunnen hebben bij training in het gebruik en het aanvragen van wetenschappelijk advies (bijvoorbeeld hoe je de juiste vragen kunt stellen) en in het identificeren van geschikte informatiebronnen.

Het vermogen van overheden om gebruik te maken van wetenschappelijke informatie zou kunnen worden vergroot door detacheringen van universiteiten en wetenschappelijke instellingen bij de overheid aan te moedigen. Andersom kan detachering van ambtenaren die een sabbatical nemen aan een universiteit of in een wetenschappelijke instelling — ook helpen om expertise en netwerken te ontwikkelen.