Idealiter zou het concept van toerisme in beschermde gebieden er een moeten zijn van ecologisch verantwoord reizen naar en bezoeken van natuurgebieden, het bevorderen van natuurbehoud, een lage bezoekersimpact hebben en zorgen voor een positieve actieve sociaaleconomische betrokkenheid van de kant van de lokale bevolking.

Aangezien beschermde habitats met een hoge biodiversiteitswaarde populaire toeristische bestemmingen worden, moeten instrumenten (zoals milieueffectrapportages) en methoden (zoals het Recreation Opportunity Spectrum* en de Limits of Acceptable Change*) worden gebruikt om de frequentie en (mogelijke) effecten van de bezoeken in beschermde gebieden af te wegen tegen de draagkracht van het gebied. In kwetsbare ecosystemen moet toerisme op basis van deze methodologieën, relevante achtergrondinformatie en toepassing van de ecosysteembenadering worden beperkt en waar nodig worden voorkomen. Deze instrumenten en methoden moeten in gelijke mate van toepassing zijn op alle toeristische activiteiten en ontwikkelingen die van invloed kunnen zijn op de biodiversiteit op geografische locaties en toeristische bestemmingen op alle niveaus (inclusief gebieden die niet beschermd of kwetsbaar zijn).