Effectief behoud en duurzaam gebruik van biodiversiteit vereist de juiste identificatie en spatio-temporele monitoring van al haar componenten op alle organisatieniveaus, dat wil zeggen van genen tot ecosystemen. Adequate kennis van de status en trends op het gebied van biodiversiteit en van de diensten die de biodiversiteit levert, is een voorwaarde voor een adaptief beheer van de ecosystemen. Toch worden we geconfronteerd met veel hiaten in onze kennis over primaire gegevens over biodiversiteit en over de rol van taxa in het functioneren van ecosystemen.

De gevolgen van het huidige en toekomstige verlies aan biodiversiteit, zowel voor de gezondheid van ecosystemen als voor het menselijk welzijn, zijn slecht begrepen, terwijl de effectiviteit van beleidsreacties grotendeels ongedocumenteerd blijft. De effecten van invasieve uitheemse soorten zijn onvoldoende aangepakt. Het creëren van synergie tussen beleidsreacties en onderzoek hangt grotendeels af van ons vermogen om onze bestaande kennis en de noodzakelijke aanvullende kennis over biodiversiteit te verbeteren en te communiceren.

Om de hiaten aan te pakken is (i) meer investeringen en capaciteitsopbouw nodig in belangrijke biologische disciplines zoals taxonomie en ecologie, (ii) eenvoudige en open toegang tot biodiversiteitsgegevens en onderzoeksinformatie [78], en (iii) verbetering van de coördinatie en communicatie tussen beleid en onderzoek.

De bovengenoemde hiaten komen vooral voor in ontwikkelingslanden. De Belgische regering verleent steeds meer steun en financiering aan onderzoek en opleiding, met als doel de kennis over en capaciteitsopbouw voor biodiversiteit in deze landen te verbeteren. Deze inspanningen zullen op hun beurt bijdragen tot een betere uitvoering van de multilaterale milieuovereenkomsten die door deze landen zijn geratificeerd.